Ως πρεσβυτέρα και μαμά τεσσάρων παιδιών, πηγαίνω, συνήθως, μόνη μου με τα παιδιά στην εκκλησία. Και, όταν τα τρία μου παιδιά ήταν όλα μικρά, η Κυριακή ήταν για μένα δύσκολη μέρα. Στο προηγούμενο άρθρο μοιράστηκα κάποια tips που με βοήθησαν πολύ. Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας λάθη που έκανα εγώ και άλλα που βλέπω πως κάνουν κάποιοι γονείς. Πράγματα που, συχνά, εύχομαι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω και να τα “σβήσω”! Κανένας, όμως, γονιός δεν είναι τέλειος. Το σημαντικό είναι να κάνουμε αυτοκριτική, να βλέπουμε τα σφάλματά μας με ταπείνωση και να προσπαθούμε να τα διορθώσουμε. Όσα, λοιπόν, θα δούμε σήμερα είναι συμβουλές, όχι από μία τέλεια μαμά που τα ξέρει όλα. Ελπίζω, απλώς, πως τα δικά μου λάθη θα μπορέσουν, ίσως, να βοηθήσουν κάποιους άλλους γονείς, αν νιώθετε πως τα κάνετε κι εσείς.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν!
Δεν πάμε κάθε Κυριακή
Βλέπω πολλούς γονείς οι οποίοι φέρνουν τα παιδιά μόνο για να κοινωνήσουν τρεις φορές, αφού βαφτιστούν. Μετά, επιλέγουν μόνο μεγάλες γιορτές. Φυσικά, αυτό αποτελεί επιλογή κάθε γονιού και δεν το κρίνω. Παρόλ’ αυτά, εκ των πραγμάτων, τα παιδάκια που πάνε σπάνια στην εκκλησία, δυσκολεύονται περισσότερο να συνηθίσουν. Δεν είναι εύκολο να κάτσουν ήσυχα ούτε να κοινωνήσουν στο τέλος. Είναι καλό, λοιπόν, να εξοικειώνονται με το χώρο του ναού για να θέλουν να πηγαίνουν και να κάθονται πιο ήσυχα.
Δεν κοινωνούμε κι εμείς τακτικά
Ίσως δεν μπορούμε τόσο συχνά όσο τα παιδιά. Αν, όμως, μας βλέπουν να κοινωνούμε, θα είναι και για αυτά ένα επιπλέον κίνητρο. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να το βάλουμε κι εμείς οι μεγάλοι στο πρόγραμμα. Ένας καλός πνευματικός μπορεί να μας βοηθήσει σ’ αυτό.
Τιμωρούμε τα παιδιά, αν δεν καθίσουν καλά
Έτσι το βλέπουν ως κάτι που είναι υποχρεωμένα να κάνουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μη θέλουν να πάνε γενικά. Προσωπικά, τους στέρησα μία φορά τη βόλτα μετά την εκκλησία. Κάτι που κανονικά κάνουμε πάντα μετά. Ήταν ένα πολύ δύσκολο πρωί. Έχοντας, λοιπόν, ένταση και άγχος, πήρα μια βιαστική απόφαση για την οποία μετάνιωσα. Είναι πολύ σημαντικό να βλέπουμε την προσπάθεια των παιδιών!
Εννοείται πως θα χρειαστεί να κάνουμε και παρατηρήσεις. Θέλουμε, επίσης, να εξοικειωθούν αλλά να μην χάσουν και το σεβασμό στο χώρο. Αυτά τα όρια είναι δύσκολο να τα πετύχουμε. Χρειάζεται χρόνος και υπομονή. Υπάρχουν πάντα και οι πολύ δύσκολες μέρες. Τα δικά μου παιδιά είναι πλέον αρκετά μεγάλα και, τις περισσότερες φορές, κάθονται μια χαρά. Κάποιες φορές, όμως, τα δίδυμα αρχίζουν να παίζουν ή να τσακώνονται. Όσο, λοιπόν, μεγαλώνουν τα πράγματα βελτιώνονται αλλά δεν είναι πάντα τέλεια! Αν αυτό το αποδεχτούμε, θα μπορούμε να είμαστε πιο επιεικείς και με τα παιδιά αλλά και με τον εαυτό μας.
Δεν τα κοινωνούμε κάθε φορά
Έχω παρατηρήσει πως κι αυτό αποτελεί κίνητρο για τα παιδιά. Έχουν κάτι να περιμένουν στο τέλος της θείας Λειτουργίας. Ειδικά όταν είναι μικρά, δεν κάθονται τόσο εύκολα για να κοινωνήσουν. Το άγχος, ίσως, μας αποτρέπει. Ο τρόπος, όμως, να το ξεπεράσετε αυτό είναι να κοινωνούν όσο πιο συχνά γίνεται. Στο προηγούμενο άρθρο με τα tips θα βρείτε και άλλες λεπτομέρειες που θα σας βοηθήσουν!
Περιμένουμε να φερθούν σαν ενήλικες
Η εικόνα μιας χαρούμενης οικογένειας με τα παιδιά να κάθονται τέλεια στις καρεκλίτσες τους σε όλη τη διάρκεια είναι ιδανική! Είναι, όμως, απαραίτητο να μην έχουμε περισσότερες απαιτήσεις από αυτό που μπορούν με βάση την ηλικία τους. Όλα αυτά τα tips που προτείνω θα βοηθήσουν πολύ. Δεν θα λύσουν, όμως, όλα τα προβλήματα απευθείας. Χρειάζεται χρόνος, υπομονή και επιμονή. Επίσης, για τα πολύ μικρά παιδιά είναι πολύ δύσκολο να καθίσουν για πολλή ώρα ήσυχα. Τέλος, να θυμάστε πως τα δύο (και περισσότερα) παιδιά “ξεσηκώνονται” το ένα από το άλλο. Πιο ήρεμο θα είναι ένα μόνο του. Μην το “ζηλεύετε”, λοιπόν, και μην έχετε τις ίδιες απαιτήσεις από τα δικά σας!
Συγκρίνουμε με άλλα παιδιά
Νομίζω πως το έχω ήδη αναλύσει αρκετά σε αυτό το άρθρο. Θα πω, όμως, και ένα άλλο παράδειγμα:
Κάποιες φορές, βλέπω γονείς (και παππούδες περισσότερο) να λένε: “Κοίτα το παιδάκι που κάνει ησυχία! Εσύ γιατί δεν είσαι καλό παιδί;”
Όπως ανέφερα, ο κάθε γονιός κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο για το παιδί του. Επομένως, αυτή είναι η δική μου άποψη. Ξέρω πως αυτή η νοοτροπία της σύγκρισης είναι μία συνήθεια των παλαιότερων. Και, συνήθως, όχι μόνο στην εκκλησία αλλά παντού. Απλώς τώρα αναφερόμαστε σε αυτό συγκεκριμένα. Καταρχάς, θεωρώ πως είναι προτιμότερο να αποφεύγουμε ταμπέλες γιατί τα παιδιά το ερμηνεύουν στο μυαλό τους με απόλυτο τρόπο. Αν, δηλαδή, το χαρακτηρίσουμε “κακό παιδί” για κάτι που έγινε, νομίζει ότι το θεωρούμε άτακτο γενικότερα. Ακόμα, λοιπόν, κι αν εμείς αναφερόμαστε σε ένα συγκεκριμένο γεγονός, δεν μπορεί να το αντιληφθεί αυτό.
Τι προτείνω να κάνετε αντ’ αυτού; Να συγκρίνετε με δική του καλή συμπεριφορά κάποιας “καλής στιγμής”. Αποφεύγοντας, βέβαια, τα κοσμητικά επίθετα, είτε θετικά είτε αρνητικά. Π.χ.: “Θυμάσαι τότε που πήγαμε εκεί και έκανες αυτό (πείτε κάτι συγκεκριμένο για να ξέρει τι περιμένετε να κάνει) και έκατσες τόσο ήσυχα; Θέλω να δοκιμάσεις και τώρα γιατί ξέρω πως μπορείς να το κάνεις!”
Εκνευριζόμαστε, όταν δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε
Δεν ξέρω αν σας συμβαίνει. Προσωπικά, το πάθαινα στην αρχή μέχρι που άλλαξα τρόπο σκέψης. Σε μία κουραστική εβδομάδα με υποχρεώσεις και τρέξιμο, η προσευχή στην εκκλησία ήταν μία καταφυγή. Αν ένιωθα ότι στερούμουν αυτό, αγχωνόμουν και έχανα την ελπίδα μου. Ακολουθώντας, όμως, μαμάδες με μεγαλύτερα παιδιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έμαθα το εξής: Για κάποια χρόνια, η εκκλησία είναι μέρος της διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Όπως, βέβαια, και πολλά άλλα πράγματα. Στόχος μου, πλέον, δεν είναι να αναπαύομαι εγώ εκεί αλλά τα παιδιά. Στρέφοντας, λοιπόν, την προσοχή μου εκεί, άρχισα πλέον να απολαμβάνω τις ακολουθίες, βλέποντας ότι εκείνα έφευγαν ευχαριστημένα. Και υπάρχει, φυσικά, και η δυνατότητα να πάτε μόνοι σας κάποια άλλη μέρα. Αν και πιο σπάνια μάλλον!
Αγχωνόμαστε
Αυτό το νιώθω, κυρίως, εγώ. Είμαι αγχώδης εκ φύσεως. Και οι Κυριακές έχουν πολλά που μπορούν να πυροδοτήσουν αυτό το συναίσθημα! Να ξυπνήσουμε νωρίς, να ετοιμαστούμε, να φύγουμε στην ώρα μας για να προλάβουμε, να κάτσουν όλοι όσο γίνεται καλύτερα κτλ. Αν, όμως, αγχωνόμαστε εμείς, αυτό βγαίνει και στα παιδιά.
Με τα χρόνια δεν μπόρεσα να το αποβάλλω τελείως. Κατάφερα, όμως, να βάλω ένα καλό πρόγραμμα για να το μειώσω. Και, πλέον, αν δεν προλάβουμε μία μέρα, δεν με πειράζει και τόσο. Προσπαθούμε, βέβαια, να είμαστε πιο νωρίς αλλά, ενίοτε, συμβαίνει κι αυτό.
Για κάποια χρόνια, ο ρόλος μας είναι, ως γονείς, να κάνουμε τα παιδιά μας να αγαπήσουν το Χριστό και την Εκκλησία. Να θέλουν να πηγαίνουν και να νιώθουν όμορφα εκεί. Όταν εκείνα μεγαλώσουν, θα έχουμε πάλι χρόνο για περισυλλογή και προσευχή. Δείτε το ως “επένδυση” για το μέλλον. Τα μεγάλα μου παιδιά είναι πλέον 11. Έχουμε ήδη κάποια χρόνια που τα πράγματα είναι ομαλά. Υπάρχουν, βέβαια, ακόμα κάποια πισωγυρίσματα. Σε γενικές γραμμές, όμως, είναι όλα πιο ήρεμα.
Να έχετε πάντα στο μυαλό σας ότι η δική σας στάση παίζει σημαντικό ρόλο. Αν σας βλέπουν τα παιδιά χαρούμενους στην εκκλησία, τότε παίρνουν το αντίστοιχο μήνυμα.
Τέλος, θέλω να τονίσω πως όλα αυτά είναι η δική μου εμπειρία ως μαμά. Και τα περισσότερα τα αναφέρω γιατί πρώτη τα έκανα εγώ κι όχι για να επιπλήξω ή να διδάξω. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και κάνουμε πάντα ό,τι μπορούμε. Τα αναφέρω μόνο με την ελπίδα ότι ίσως υπάρχει κάποιος γονιός ο οποίος θα πάρει ιδέες και θα βοηθηθεί!
Αν θέλετε περισσότερα tips, διαβάστε το αντίστοιχο άρθρο εδώ!
Κάτι πήγε στραβά. Παρακαλώ ανανεώστε τη Σελίδα και/ή δοκιμάστε ξανά.
Απάντηση