Πριν από 14 χρόνια έγινα επισήμως φιλόλογος. Το επόμενο βήμα ήταν να βρω δουλειά. Σύντομα ξεκίνησα ιδιαίτερα μαθήματα και μπήκε η καθημερινότητά μου σε μία σειρά. Μερικά χρόνια αργότερα, παντρεύτηκα, απέκτησα τα δίδυμά μας και σταμάτησα να δουλεύω για λίγους μήνες. Μετά επέστρεψα κανονικά. Όπως έχω αναφέρει ξανά, δεν ένιωθα πια την ίδια χαρά και πληρότητα. Και ίσως είχε να κάνει και με τη φύση της δουλειάς μου. Αγαπώ την ενασχόληση με τα παιδιά. Κι αν δεν γινόμουν φιλόλογος, τότε σίγουρα θα ήμουν δασκάλα ή νηπιαγωγός.
Για μένα, όμως, όλο αυτό λειτούργησε κάπως “αντίθετα” ψυχολογικά. Το να φεύγω από το σπίτι και να πηγαίνω στα μαθήματα, με έκανε να νιώθω κάποιου είδους μοναξιά αντί για πληρότητα. Ήθελα να είμαι ανάμεσα σε παιδιά, τα δικά μου πλέον. Μου έλειπαν όταν έφευγα και, όταν επέστρεφα, ένιωθα κουρασμένη, άδεια και αδύναμη να προσφέρω στο σπίτι, παρόλο που ανυπομονούσα να τα δω. Ήταν, λοιπόν, κάτι που πλέον δε με κάλυπτε.
Με τη στήριξη του άντρα μου, πήρα την απόφαση να σταματήσω. Από τότε άλλαξαν πολλά! Δεν ήταν όλα τέλεια σε καμία περίπτωση. Η πρόκληση της προσαρμογής ήταν για μένα τεράστια. Χρειάστηκε χρόνος να βρω τους ρυθμούς μου και τις ισορροπίες μου. Ήξερα, όμως, από την πρώτη μέρα, πως έκανα επιτέλους αυτό που αγαπούσα περισσότερο! Μετά από 9 χρόνια και με τέσσερα πλέον παιδιά, ακόμα νιώθω πως έκανα το σωστό για μένα.
Γνωρίζοντας ότι υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες που νιώθουν διαφορετικά, αυτό που θέλω να διευκρινίσω είναι το εξής: δε λέω ότι εγώ κάνω το σωστό και ότι καμία γυναίκα δεν πρέπει να δουλεύει. Ξέρω πως πολλές αγαπούν τη δουλειά τους και νιώθουν πλήρεις. Και είναι πολύ σημαντικό να συνεχίσουν, γιατί μόνο έτσι μπορούν να προσφέρουν με χαρά στην οικογένειά τους. Γνωρίζω, επίσης, πως υπάρχουν και εκείνες που θέλουν να σταματήσουν αλλά δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα. Και ξέρω πως κι εγώ κάποια στιγμή θα επιστρέψω σε αυτό. Είτε επειδή θα μου έχει λείψει είτε από ανάγκη. Σήμερα δεν είναι στόχος μου να αλλάξω τη γνώμη κάποιας μητέρας, κάτι το οποίο ισχύει για όλα όσα μοιράζομαι. Θέλω, όμως, όσες έχουν πάρει αυτή την απόφαση να μη νιώθουν συνεχώς άσχημα γι’ αυτό.
Ιδανικά, θα ήθελα να αλλάξει η κοινωνία στον τρόπο που αντιμετωπίζει αυτό το ρόλο. Κάτι τέτοιο, βέβαια, δε μπορεί να γίνει. Όταν αναφέρω πως είμαι στο σπίτι με τα παιδιά τα συμπεράσματα είναι δύο: για όσους ξέρουν τι έχω τελειώσει, ότι δεν διορίζομαι. Για όσους δεν ξέρουν, ότι δεν έχω σπουδάσει τίποτα. Πλέον δε με πειράζει και δε με νοιάζει πώς σκέφτεται ο κόσμος. Το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι έχω τη στήριξη της οικογένειάς μου. Δεν ήταν, όμως, πάντα τα πράγματα έτσι για μένα.
Για πολλά χρόνια προσπαθούσα να δικαιολογηθώ. Ένιωθα παράξενα γιατί έτσι με αντιμετώπιζαν όλοι. Άκουγα ιστορίες μεγάλων γυναικών που έλεγαν πως, όταν ήταν νέες, δεν μπόρεσαν να χαρούν τα παιδιά τους γιατί έπρεπε να επιστρέψουν στη δουλειά. Οι ίδιες γυναίκες τώρα παροτρύνουν τις κόρες τους να κάνουν το ίδιο και ξαναγίνονται αυτές μαμάδες. Κι αν όλοι συμφωνούν και είναι ευτυχισμένοι, τότε εντάξει. Ξέρω, όμως, νέες κοπέλες που αποκτούν το πρώτο τους παιδάκι και δέχονται αμέσως αυτή την ψυχολογική πίεση από τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο. Να πάει το μωρό στο σχολείο όσο γίνεται νωρίτερα για να μπορέσουν οι ίδιες να επιστρέψουν στη δουλειά. Έτσι θα “προσφέρουν” στην οικογένεια και την κοινωνία.
Εγώ, όμως, αναρωτιέμαι: Δεν είναι η μητρότητα και η ανατροφή των παιδιών η μεγαλύτερη προσφορά στην κοινωνία; Αν μία γυναίκα αφιερώνει όλη της τη μέρα, μεγαλώνοντας παιδιά με αρχές και αξίες, κάνει λιγότερα από μία άλλη που δουλεύει; Γιατί να είναι φυσιολογικό να πηγαίνει ένα μικρό μωρό στο σχολείο, να μεγαλώνει με ξένους ανθρώπους, να αναλαμβάνει η γιαγιά ένα ρόλο που δεν είναι δικός της; Γιατί να νιώθει τύψεις μία γυναίκα που δε θέλει να ζει έτσι; Γιατί, τέλος, να αντιμετωπίζεται ως κάτι υποδεέστερο επειδή δεν φέρνει χρήματα στο σπίτι;
Ζούμε σε μία εποχή που το να είναι η μαμά στο σπίτι, θεωρείται αναχρονιστικό. Αν, μάλιστα, επιλέξει κάτι τέτοιο μία γυναίκα που δεν έχει παιδιά, τότε η αποδοκιμασία είναι ακόμα μεγαλύτερη! Προσωπικά, νιώθω ακριβώς το αντίθετο. Μου φαίνεται πλέον πολύ κοινότυπο να ακούω φράσεις όπως: “Δε γίνεται στην εποχή μας να κάθονται οι γυναίκες στο σπίτι και να καθαρίζουν μωρά όλη μέρα”. Άνθρωποι που θεωρούν πως η φροντίδα του σπιτιού είναι μόνο η καθαριότητα. Πως το μεγάλωμα των παιδιών είναι μία βαρετή υποχρέωση και πως ο άντρας κάθεται χωρίς να κάνει τίποτα, όταν δε δουλεύει.
Παλιά, όπως είπα, προσπαθούσα να εξηγήσω. Τώρα ξέρω πως αυτό που κάνω είναι ό,τι πιο όμορφο θα μπορούσα να έχω και δοξάζω το Θεό! Μπορεί να κάνω λάθη, να μην είμαι τέλεια μαμά και νοικοκυρά και να μην έχω την “έγκριση” πολλών τριγύρω μου. Ξέρω, όμως, πως υπάρχουν και μαμάδες που έχουν πάρει την ίδια απόφαση συνειδητά και δεν το μετανιώνουν. Ξέρω και άλλες που το θέλουν αλλά νιώθουν τύψεις και δεν κάνουν το βήμα.
Πολλοί νομίζουν πως η μητέρα “θυσιάζεται” και κλείνεται μέσα στο σπίτι για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Δεν ισχύει, όμως, για όλες αυτό. Για μένα είναι και θυσία και προσφορά. Είναι, όμως, παράλληλα και δική μου εσωτερική ανάγκη. Δεν πήρα αυτή την απόφαση μόνο για να καλύψω τις ανάγκες των παιδιών. Μου αρέσει να περνάω χρόνο μαζί τους. Θέλω να βιώσω τη μητρότητα με αυτό τον τρόπο. Να τα βλέπω να μεγαλώνουν, να φροντίζω το σπίτι για όλους, να τα ζω όλα από κοντά.
Έχοντας 2 παιδιά στην ηλικία των 11, ξέρω πολύ καλά πως ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα. Πριν το καταλάβουμε, τα παιδιά θα ανοίξουν τα φτερά τους και θα ζήσουν τη δική τους ζωή με τις επιλογές τους. Ακόμα κι αυτή η προετοιμασία είναι μέρος του δικού μας ρόλου. Να γίνουν ενήλικες ικανοί να αναλάβουν τη δική τους οικογένεια. Να μπορέσουμε εμείς μετά να είμαστε παππούδες και όχι πλέον γονείς. Αυτά τα χρόνια, λοιπόν, δε θα γυρίσουν πίσω. Είτε κάνουμε ένα παιδί είτε δέκα, βιώνουμε αυτές τις μοναδικές στιγμές μία φορά με το καθένα.
Κάποτε είχα διαβάσει το εξής: “Μπορείς να αποκτήσεις χρήματα οποιαδήποτε στιγμή στη ζωή σου αλλά δεν μπορείς να ζήσεις την παιδική τους ηλικία δεύτερη φορά.” Κοιτώντας προς το μέλλον σκέφτομαι πως θα μετανιώσω για πολλά λάθη στη ζωή μου. Δεν θα ήθελα, όμως, να μετανιώσω που δεν έζησα αυτά τα χρόνια κοντά τους.
Αν, λοιπόν, έχετε επιλέξει αυτό το “επάγγελμα” και είστε ευτυχισμένη, μη σας απασχολεί τι λέει ο κόσμος! Δώστε την αγάπη και τη φροντίδα σας στους ανθρώπους που αγαπάτε. Αυτά τα χρόνια, “χτίζετε” τη σχέση που θα έχετε μαζί τους στο μέλλον!
Κάτι πήγε στραβά. Παρακαλώ ανανεώστε τη Σελίδα και/ή δοκιμάστε ξανά.
Απάντηση